Buluşma 1

Yıllar sonra neler değişmiş?

Bu hafta yıllar sonra bir araya gelen üniversite arkadaşlarının sohbetine tanık olacağız. Yıllar çabucak gelip geçiyor. İnsanlar her ne kadar zaman içinde değişmediklerini düşünseler de gerçekte bu doğru mu?

Buluşma

Yıllar sonra bir araya geleceğini düşündükçe insan heyecanlanmadan edemiyor. Dile kolay; mezuniyetten sonra tam 35 sene geçmiş... Kimse hayatın karmaşasından şöyle bir durup soluklanamamış ve hepsi zamanın yönlendirdiği tarafa doğru sürüklenmiştiler. Şimdi yıllar sonra ilk kez bir araya gelme şansını bulmuşlardı. Sosyal medya vasıtasıyla birbirlerine bir şekilde ulaşabildiler ve yıllar sonra ilk kez bir araya geliyorlardı.

"Şöyle 200-300 metre kadar yürürsem söyledikleri kafeye varacağım gibi görünüyor" dedi elindeki telefonun navigasyona bakarken. "Şu google map olmasa ne yapardık bilemiyorum" diye hayıflandı. İnsanlar artık burnunun dibindeki bir yere dahi gitse navigasyon üzerinden adresi teyit etmeden içleri rahat etmiyordu. İstanbul'u ne kadar iyi de bilse navigasyona göz atmadan edemedi. Aslında yıllar içinde istanbul pek değişmemişti onun gözünde. Daha doğrusu onun bildiği yerler pek değişmemişti. Çünkü merkezde kentsel dönüşüm dışında bir değişim olası değildi. Şehrin geri kalan kısmında ise inanılmaz bir devinim ile değişim hakimdi. Yeni semtler, çevre yolları ve cazibe merkezleri...

Kafenin önüne geldiğinde bir saatine bir de kafenin içine, görebildiği kadarıyla masalara doğru baktı. Yine erken gelmişti. Oldum olası şu dakiklik konusundaki hassasiyetini yenememişti. Biriyle buluşacaksa en az 15 dakika önce, seyahate çıkacaksa mutlaka bir saat önce hazır bulunurdu. Bu durum üniversitede de böyleydi. Sabah evden erken çıkar, dersten en az 10 dakika önce anfide her zamanki yerine otururdu. Kafeden içeri girdi. Çekingen gözlerle masaları tek tek izlerken ortalarda bir masadan bir kadın ayağa kalktı. "Ali? Ali sen misin?" Ali ani gelen bu soruyu "Evet" diye cevaplandırdı ama kadını tanıyamamıştı. Yıllar içinde hafızasından silinmiş olacak simasını bile hatırlamıyordu. Kadın Ali'nin hatırlamadığını anladı. Elini ona doğru uzatırken; "Alicim ben Damla hatırlamadın mı?"

Ali hafızasını biraz daha zorladı ama 35 seneden sonra hatırlamak çok da kolay değildi. Muhtemelen çok fazla görüştüğüm biri değildi herhalde diye düşündü. Hafifçe gülümseyerek "Damla?" diyebildi. Damla bu cevabı yeterli bulmamış olacak; "Haklısın ben sizi hatırlıyorum ama senin beni hatırlaman zaman alabilir. Ben öğrenci işlerindeydim" Bu açıklama ile Ali'nin beyninde bir anda isim ve görevi arasındaki bağlantıyı hatırlamanın verdiği rahatlama oluştu. Evet kadın Damla Ablaydı. Onlardan sadece birkaç yaş büyük bir memur olan Damla Abla öğrenci işlerindeki yegane kontaklarıydı. "Çok özür dilerim Abla" derken abla kelimesi ağzında neredeyse eridi gitti. Dışarıdan bakan biri kadının daha genç olduğunu düşünebilirdi. "Afedersiniz geçmişten gelen bir ağız alışkanılığı ile abla diye seslendim. Zaman sizi hiç etkilememiş gibi görünüyor. " diyerek durumu toplarlamaya çalıştı. İkisi de yılların yarattığı bu değişime gülüşürken garson masaya gelmişti: "Merhaba ne alırdınız?" Ali başıyla kapı yönünü işaret etti ve arkadaşlarımız geldiğinde sipariş verelim diyerek garsonu gönderdi. Konuşacak pek bir şey bulamayınca: "Eee, siz nasılsınız? Ne yapıyorsunuz? Okulda mısınız halen?" Kadın gülerek cevapladı. "Valla Ali beni utandırıyorsun ben o kadar genç değilim belki 5 sene önce emekli oldum. Şimdilik dinleniyorum. Zaten artık iş bulabilmek eskisi kadar kolay da değil. Sen görmeyeli ne yapıyorsun?" Ali üzerindeki tutukluğu atarak; "Ben İzmir'e döndükten sonra hayatıma orada devam ettim. Askerlik, evlilik derken hayata bir şekilde kapıldım gidiyorum. Halen bir şirkette mühendislik yapıyorum." Bir süre sessizlik oldu. Sessizliği yine Ali bozdu:" Bugün kimler gelecek biliyor musun?" Kadın telefonuna bakarak "WhatsApp yazışmalarına bakarsak 4-5 kişi olacağız gibi. Yazışmalarımıza Ahmet, Naim, Hülya ve Sinan cevap yazmıştı. Belki onlar da başka yerlerde paylaşmışlardır." Kadın tam sözünü bitirmişti ki kapıda Sinan belirdi. Her ikisi de Sinan'ı çok kolay tanımıştı. Çünkü 35 yıl önce nasılsa şimdi de neredeyse aynı Sinan'dı. Saçlar biraz beyazlamış. Yüzde derin çizgiler belirmiş. Hepsi bu...

" Ooo gençler! Her zamanki gibi erkencisiniz. Buraya gelirken kesin Ali'yi bulacağımı biliyordum ama Damla Abla benim için sürpriz oldu." Sinan hep komik, alaycı ve uçarıydı. Bir anı diğerine uymazdı. O huyunun değişmediği daha ilk cümlesinden belli olmuştu.

Eski dostlar merhabalaşırken kapıdan birer birer beklenenler girmeye başladı. Ahmet, Naim ve sonra da Hülya. Her yeni kişinin gelişinde herkes ayaklandı ve birbirlerine sıkıca sarıldı. Yılların özlemi birkaç dakikada eski günlere dönmelerine neden oldu. Hepsi heyecanla yıllar içinde içlerinde tuttukları haberleri sabırsızca birbirlerine iletirken kapıda son bir dost Ayhan da belirdi.

İlk kez bir araya geldikleri halde bir anda 5-6 kişiyi masada toplayabilmeleri hepsini heyecanlandırmıştı. Ayhan'ın gelişi ise tam bir sürpriz olmuştu. Ne yazışmalarda ne de mesajlarda geleceğini bildirmemişti. Meğer Damla Ablanın sürpriziymiş, bir şekilde ona Damla Abla ulaşmış. Kısa sürede geçmişe dalarak her telden konuştular. Sözleştikleri gibi kafeden ayrılıp akşam yemeğine gidecekleri Beyoğlu Asmalı Mescit'teki meyhaneye doğru yollandılar. Yolda Damla Abla gruptan izin isteyerek ayrıldı ve 5 üniversite arkadaşı akşam yemeği için meyhaneye doğru yol aldılar. Kısa bir yürüyüş sonrasında ulaştıkları meyhanede, masa başında demlenmeye başlamışlardı.

Arkadaşlar bir masa etrafında toplanıp eskiyi yad edeceklerdi. Yıllar sonra bir araya gelmiş ve geçen yıllar ardından biriktirdikleri şeyleri birbirleriyle paylaşmanın zamanı gelmişti.

DEVAMI HAFTAYA

Bakalım masada neler konuşulacak? Haftaya bekleyelim, görelim

İyi bir hafta sonu dilerim.

Her hafta Cuma günü saat 19:00'da blog sayfamda buluşalım.
Bir sonraki Blog Yazım için kalan süre: